ကေလးၿမိဳ႕

Monday, July 8, 2013

ခ်င္းေတာင္ေပၚက ပန္းရိုင္း

ခ်င္းေတာင္ေပၚက ပန္းရိုင္း
@ ျမန္မာ့ေခတ္
ကားလမ္းမွာ လွ်ပ္စစ္မီး အလင္းေရာင္ အလ်ဥ္းမရွိ။ ပ်ဳိ႕အန္လာမည့္ ေရာင္နီကုိ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း အေမွာင္ထုက ႀကီးစုိးေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။အလင္းေရာင္အားနည္းၿပီး ၾကမ္းတမ္းေသာ ခရီးလမ္းေပၚတြင္ အပ်ိဳေဖာ္၀င္စ မိန္းမငယ္ ၃ ဦးေျခလွ်င္ခရီးျဖင့္ မနားတမ္း တေရြ႕ေရြ႕ ဆင္းလာေနသည္။၂၁ မုိင္ရွည္သည္။သစ္ခြပန္းပလုိင္းေလးကုိ ေက်ာပုိးလြယ္ၿပီး လက္ထဲမွာလည္းပြင့္ေနဆဲသစ္ခြပန္းပင္ေတြကုိ ခပ္ဖြဖြဆုပ္ကုိင္ထားသည့္ ေကာင္မေလးမ်ားကိုျမင္လုိက္ရံုျဖင့္ ခ်င္းတုိင္းရင္းသူေလးမ်ားဆုိသည္ကို သိၿပီးသားျဖစ္၏။
ရိုးရာ ပလုိင္းေလးမ်ားကို ေခါင္းအားျဖင့္ သယ္မ ထားၾကသည္။လက္ထဲတြင္လည္း သစ္ခြပန္းကေလးမ်ား ကိုယ္စီ ကိုင္ထားၾကသည္။ သူတုိ႔၏ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က
ကေလးၿမိဳ႕ေပၚတြင္ သစ္ခြပန္းမ်ား ေရာင္းရန္ျဖစ္သည္။
ေစ်းေရာင္းသည့္ အခ်ိန္တြင္ တစ္စုတစ္စည္းထဲ ေရာင္းၾကျခင္းမဟုတ္။ တစ္ဦးခ်င္း လမ္းခြဲကာ ကေလးၿမိဳ႕ထဲတြင္လွည့္လည္ေရာင္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။သူတုိ႔အထဲမွ အသက္အငယ္ဆံုး ကေလးမေလးမွာ အသက္(၁၄)ႏွစ္၀န္းက်င္အရြယ္ခန္႕ရွိေပမည္။ အျဖဴ၊အျပာ၊ အ၀ါႏွင့္ ေရာင္စံုသစ္ခြပန္းစည္းမ်ားက
သူ႕ေက်ာေပၚရွိ ပလုိင္းထဲတြင္ ျပည့္ေနသည္။
ကေလးၿမိဳ႕သို႔ေရာက္သည့္အခ်ိန္ကား မနက္ ၇ နာရီ ရွိေခ်ၿပီ။ ေန၏ အလင္းေရာင္ ထြက္သည္ႏွင့္ပူစပ္စပ္ ေနေရာင္က က်ေလသည္။ ေခါင္းေဆာင္းစရာမပါသာ ခ်င္းတုိင္းရင္းသူကေလးမွာေခၽြးမ်ားစုိ႕၍ ေမာပမ္းႏြမ္းလ်ပံုေပၚေန၏။
ခ်င္းေတာင္ေပၚမွခူးလာၿပီး တကူးတက လာေရာင္းသည့္ သစ္ခြပန္းေလးမ်ားကုိ တစ္စံုတစ္ေယာက္မ်ား ၀ယ္ေလမလားဟူသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သမ္းေနေသာအၾကည့္မ်ား သူမ၏မ်က္၀န္းတြင္ေျပးလႊားေနသည္။
ဗမာစကား သိပ္မတက္ၾကဘူးေလ။ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ေလွ်ာက္သြားေနတာ။ ၀ယ္ခ်င္တဲ့သူက ေခၚေတာ့မွ သူတုိ႔ သစ္ခြပန္းကိုေရာင္းၾကတယ္ဟု ကေလးၿမိဳ႕မွ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ခန္႔ရွိ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကေျပာသည္။ အခ်ိန္ကား ေန႕လယ္(၁၁)နာရီခြဲခန္႕ရွိေနၿပီ။ ေနအပူရွိန္က ပို၍ အားေကာင္းလာသည္။ ၿမိဳ႕ထဲတြင္ လွည့္လည္ေရာင္းေနဆဲျဖစ္သည္။
ပန္းက ႏွစ္စီးကို ငါးရာပါဟု ခ်င္း အသံ၀ဲ၀ဲကေလးျဖင့္ ထိုကေလးမက ဗမာလုိ ေျပာသည္။သစ္ခြပန္း ဆယ့္ႏွစ္မ်ဳိးခန္႕ပါရွိေပသည္။ ပန္းမ်ားသည္ အႀကီး အေသး၊ အေရာင္အေသြး မ်ိဳးစံုလွသည္။ ႏွစ္ပင္ခန္႔ကို တစ္စည္းသတ္မွတ္သည္။အပင္ႀကီးသည့္ ပန္းမ်ားကို တစ္ပင္တည္းျဖင့္ တစ္စည္းသတ္မွတ္သည္။ေတာင္ေပၚတြင္ ပြင့္သည့္ ပန္းမ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ ေငြရင္းစိုက္ထုတ္ရန္မလို။ သစ္ပင္အျမင့္ႀကီးမ်ားထိပ္တြင္ တြယ္ကပ္ေပါက္ေနတတ္ေသာ
သစ္ခြပန္းမ်ားကုိ စြန္႕စားခူးယူခဲ့ၾကရသည္။ ႏွစ္စီးကိုငါးရာဟုဆုိေသာ္ ထုိကေလးမတြင္ ပါလာသည့္ ပန္းစည္းမ်ားအားလံုး၏ တန္ဖုိးမွာ
က်ပ္ ခုႏွစ္ေထာင္မွ တစ္ေသာင္း ၀န္းက်င္ခန္႔သာရွိေပမည္။ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္သို႔ ေရာက္လုနီးၿပီ။ ပုလုိင္းထဲတြင္ ပန္းမ်ားက ထက္၀က္ပင္ မက်ိဳးလွေသး။ ေမာပန္းႏြမ္းလ်မႈႏွင့္အတူ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္းတုိ႕က ေပါင္းဖက္ ႏွိပ္စက္ေနဟန္တူ၏။
အခု ခ်ိန္ထိ ထမင္းမစားရေသးဘူး ဟု သူမ၏ ဗမာလုိေျပာလိုက္သည့္ အသံက ၀ဲသည့္အျပင္ ရွက္စိ္တ္ႏွင့္ သိမ္ငယ္စိတ္ကေလးမ်ား ေရာေထြးေနသည္။
သို႔ေသာ္ ေနာက္ထပ္ပြင့္အန္လာသည့္ စကားလံုးမ်ားထဲတြင္ သူမ၏စိတ္ခြန္အားမ်ားကုိ ထိေတြ႕ခြင့္ရလုိက္သည္။ ၉ တန္းေအာင္ၿပီး ေက်ာင္းနားထားရသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း ေနာက္ႏွစ္တြင္ ေက်ာင္းျပန္တက္မည့္ ရည္မွန္းခ်က္က ခုိင္မာေနသည္။ တတိယၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ ၁၀ တန္းျပန္တက္ရန္အတြက္ စိတ္အားထက္သန္ေနသည္။မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္
သူ႕ပုခံုးထက္မွာ သူႏိုင္သမွ်ထမ္းေနျခင္းလည္းျဖစ္၏။
ေက်ာင္းပညာဆက္သင္ယူဖုိ႕ စိတ္ထက္သန္မႈျပင္းျပေနေသာ သစ္ခြပန္းေရာင္းသူေလးကဲ့သုိ႕ ပညာေရးႏွင့္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးေပၚတြင္မည္မွ်ရွိမည္ကို မခန္႔မွန္းႏုိင္ေတာ့ေပ။
ယခုလုိမုိးရာသီတြင္ ခ်င္းေတာင္တစ္ခုလံုး ညိွဳ႕မိႈင္းအံု႕ဆုိင္းၿပီး မုိးက သည္းသည္းထန္ထန္ရြာသြန္းတတ္ေပသည္။ ထုိကဲ့သုိ႕ မုိးရြာလွ်င္
ခ်င္းေတာင္ကုိျပန္တက္ရမည့္ အျပန္ခရီးက ခက္ခဲပင္ပန္းလွေပမည္။
သုိ႕ေသာ္ ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးအိပ္တန္းမ၀င္ခင္ ၂၁ မိုင္ေ၀းေသာ အိမ္ျပန္လမ္းကို ခရီး ႏွင္ရေပဦးေတာ့မည္။
ေက်ာ္သူစိုး(ကေလးၿမိဳ႕)

ဆက္လက္ဖတ္လိုလွ်င္ ....>>

Wednesday, June 12, 2013

ခ်င္းျပည္နယ္မွအပင္မ်ား.."Stinking passion flower" စူကာ၊ေတာစူကာ၊ျခင္းႀကားပင္ ...မ်ဳိးရင္းက Passifloraceae ပါ botanical name ကေတာ့ Passiflora foetida L. ပါ Habit: Climber/Creeper: ျဖစ္ၿပီး Common Names ကေတာ့ Sukar-gale, Taw-suka.လုိ႔ေခၚပါတယ္..ေဆးဖက္၀င္အပင္လည္းျဖစ္တယ္.ဒီမ်ဳိးရင္း၀င္အပင္ေတြထဲက စားလုိ႕ရတဲ့ ပင္မွဲ႔သီး(Passiflora edulis Sims) ကေတာ့ လူသိမ်ားထင္ရွားလွပါတယ္၊ ခ်င္းျပည္နယ္တ၀ုိက္မွာေတာ့ ပင္မွဲ႕သီးပင္ေတြကုိ အိမ္ေရွ႔မွာစဥ္ထုိးၿပီး စုိက္ႀကတယ္၊ ဒီအပင္ကေတာ့ Genus တူၿပီး species ကြဲတဲ့ အရုိင္းပင္ပါ၊ သူ႔အသီးကစားလုိ႔မရပါဘူး၊ စူကာပင္ေလးေတြက ကားလမ္းနေဘးမွာႏြယ္အေနနဲ႔ အရုိင္းေပါက္ႀကတယ္၊ ခုလုိ မုိးရာသီမွာ ပြင့္ႀကသီးႀကၿပီး ေနြမွာေတာ့မေတြ႔ရပါဘူး၊ အသီးက ျခင္းေတာင္းအၾကားေလးနဲ႔တူလုိ႔တခ်ဳိ႕က ျခင္းႀကားပင္လုိ႔ေတာင္ေခၚႀကပါတယ္၊ သူ႔ရဲ့ Stigma နဲ႔ anthers မ်ားက တျခားပန္းမ်ားနဲ႔မတူ ထူးျခားလွပါတယ္ (Thetnaingookalayun 6-13)

By- Dr.ThetNaingOo (Kalay University ) Facebook မွ

ဆက္လက္ဖတ္လိုလွ်င္ ....>>

ခ်င္းျပည္နယ္မွအပင္မ်ား.."ခရမ္းပန္း"..ျမန္မာလုိမသိလုိ႕ ကုိယ့္ဘာသာ ေပးလုိက္တဲ့အမည္ပါ၊ ေသေသျခာျခာၾကည့္ေတာ့ ခရမ္:အပြင့္နဲ႕အရမ္းတူတာ၊ ဒါေပမဲ့သူက ပုိႀကီးၿပီးအေရာင္ပုိေတာက္တယ္၊ ျပီးေတာ့အဆုပ္လုိက္လည္းပြင့္တယ္၊ မ်ဳိးရင္းက ခရမ္းမ်ဳိးရင္း Solanaceae ပါ မ်ဳိးစု Genus ကေတာ့ Solanum ျဖစ္ပါတယ္၊ species ကေတာ့ရွာဆဲပါ၊ အေ၀းကႀကည့္ရင္အရမ္းလွပါတယ္၊ ခုဟာက အပြင့္နဲနဲက်သြားၿပီ၊ ႀကိဳ႕သုံးပင္ေက်းရြာ၊ အိမ္တအိမ္ရဲ့ေရွ႕မွာအလွစုိက္ထားတာပါ၊ မ်ဳိးက တီးတိန္က ယူခဲ့ၿပီးရေအာင္စုိက္ထားတယ္လုိ႕သိရတယ္၊ ကုိင္းခ်ဳိးၿပီးစုိက္တာ ၃ ကုိင္းမွာတကုိင္းဘဲရွင္တာလုိ႕ေျပာျပတယ္၊ တီးတိန္မွာေတာ့ ပုိၿပီးလွမွာပါ ရာသီဥတုေအးျမတာေရာ အစုိဓါတ္ပါဆုိေတာ့ပန္း ပုိခံမွာပါ၊ အိမ္ရွင္ ခ်င္းအမ်ဳိးသမီးႀကီးကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ပြဲေတြေတာင္ ဒီပန္းကုိ ပန္ႀကတယ္လုိ႕ေျပာျပတယ္၊ ဘာဘဲေျပာေျပာ PhD လုပ္ေနတဲ့ ဆရာမေလးအတြက္ေတာ့ ၀မ္းသာစရာ Specimen တခုပါ..(Thetnaingookalayuni:6-13)

By- Dr.ThetNaingOo (Kalay University ) Facebook မွ

ဆက္လက္ဖတ္လိုလွ်င္ ....>>

ခ်င္းျပည္နယ္မွအပင္မ်ား..".ေဗ်ာက္ပင္" .ျမန္မာအမည္မရွိပါဘူး ( Family Acanthaceae ) ထဲကပါ တီးတိန္က ေကာက္ယူခဲ့တယ္.. ေျမျပန္႔မွာေပါက္တဲ့ ေဗ်ာက္ပင္ (ေခၚ) နဂါးမွဳိင္း Ruellia tuberosa နဲ႔ အရမ္းတူေပမဲ့ species ကြဲပါတယ္ ၊ အရြက္လည္းမတူပါဘူး ၊ အေလ့က်ေပါက္တဲ့ wild species တပင္ပါ...

By- Dr.ThetNaingOo (Kalay University ) Facebook မွ

ဆက္လက္ဖတ္လိုလွ်င္ ....>>

Wednesday, May 1, 2013

အရင္တုန္းကနဲ႔ အခု

Min Di Min

      အရင္တုန္းက တစ္ပတ္ႏြမ္းကားလုိင္းေတြနဲ႕ လမ္းၾကမ္းကို ျဖတ္သန္းရင္း ခရီးသြားခဲ့ၾကရတဲ့ ကေလးေဒသခံေတြဟာ ခုဆုိ အဆင့္ျမင့္ အဲကြန္းေလအိတ္ကားလုိင္းေတြ အလွ်ိဳအလွ်ဳိေပၚလာလုိ႕ စတုိင္က်က်နဲ႕ ခရီးသြားႏုိင္ၾကပါၿပီ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကဆုိရင္ ခရီးသည္တင္လုိင္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား တာ၀န္မဲ့ခဲ့ၾကသလဲဆုိ လမ္းမွာ ကားပ်က္ရင္ေတာင္ တာ၀န္ယူပုိ႕ေဆာင္ေပးျခင္းမရွိခဲ့ၾက၊ ခရီးသည္သက္သာေရးထက္ ကုန္ပုိတင္ႏုိင္ေရးသာ အေရးေပးခဲ့လုိ႕ ခရီးသည္ေတြမွာ ကားစီးေနစဥ္ ေျခခ်ခြင့္ေတာင္မရဘဲ တရားထုိင္သလုိ ထုိင္လုိက္ခဲ့ၾကရ၊ ေအာက္က စပရိန္ေမြ႕ယာရြဲ႕ေစာင္းေနတာႀကီးကို ငယ္ပါေစာင္းေအာင္ သည္းခံစီးခဲ့ၾကရ ၊ ထြက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ထြက္လုိ႕ ခရီးသည္အေရးကို တစ္စက္ကေလးမွ ဂရုမစိုက္ခဲ့ၾကတဲ့ ကားဂိတ္မ်ားဟာ ခုဆုိ ေစ်းေလွ်ာ့ၿပီး ခရီးသည္ကို ဓားျပလုိ လုိက္လုေနၾကရပါၿပီ။ တစ္ခ်ဳိ႕လည္း ခါေတာ္မီျပဳျပင္ၾကၿပီး သူမ်ားေလအိတ္ဆုိ ကိုယ္လည္းေလအိတ္နဲ႕ လုိက္ျပဳိင္ၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲၿပိဳင္ၿပိဳင္ ခရီးသည္ေတြအေပၚ ေစတနာမထားခဲ့ၾကတာမုိ႕ သူတုိ႕ရဲ႕ သစၥာရွိေဖာက္သည္ေတြကို စုေဆာင္းမထားႏုိင္ၾကတာဟာ ေရရွည္မွာ ရည္တည္ဖုိ႕လြယ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခရီးသည္တင္လုိင္းအသစ္ေတြ ေပၚလာတာ ၀မ္းသာစရာပါ။ လမ္းမ်ားေကာင္းဦးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေငြရႊင္တဲ့ကေလးသားေတြဟာ ႏုိင္ငံပတ္ေနၾကဦးေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
      ေနာက္တစ္ခုက အထူးကုေဆးခန္းေတြ အလွ်ိဳအလွ်ဳိေပၚလာတာပါပဲ။ ဒီမွာေတာ့ အထူးကုေဆးခန္းတုိင္းက ပါရဂူဆရာ၀န္ေတြကို အခ်ိန္ပုိင္းနဲ႕လုိက္ခ်ိတ္ၿပီး ထုိင္ခုိင္းရတာမုိ႕ ထူးျခားတဲ့တုိးတက္မႈ ရွိမလာပါဘူး။ လူနာကို ၃း၃၀ ခ်ိန္းၿပီး ဆရာ၀န္က ည ၈ နာရီေလာက္မွ ေရာက္ခ်င္ေရာက္တာမုိ႕ ေသစရာရွိရင္ ေသဖုိ႕လံုေလာက္ပါတယ္။ ဘယ္အထူးကုေဆးခန္းကမွ ပုိေကာင္းတယ္၊ ပိုစိတ္ခ်ရတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းေကာင္း ျပန္႕မလာပါဘူး။ ေဆးခန္းေတြက ေစတနာအရည္အေသြးမျပည့္ၾကေပမယ့္ ၿမိဳ႕ခံေတြကေတာ့ အထူးကုေရာဂါစြဲေနၾကပါၿပီ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အထူးကုနဲ႕မွ ျပခ်င္ၾကေတာ့တာကလား။ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးေတြဟာ ေဆးခန္းမ်ားမွာ အခ်ိန္ေတြပုိင္းထုိင္ၾကပါတယ္။ စမ္းသပ္ခက လူနာတစ္ဦး ၅၀၀၀ က်ပ္ပါ။ က်န္တဲ့ ဘာညာေတြလံုး၀မပါဘဲကို ေပးရတဲ့ေၾကးပါ။ ေဆးခန္းတစ္ခန္းကေတာ့ သူတုိ႕ဆီမွာ လူနာ ၁၅ ဦးပဲလက္ခံပါသတဲ့။ တစ္ခ်ဳိ႕ေဆးခန္းေတြကေတာ့ ေဆးေရာင္းရတဲ့အေပၚကေန လူနာရွင္ေတြဆီက ေငြသဲ့ယူၾကၿပီး အခ်ဳိ႕ေဆးခန္းေတြကေတာ့ စြယ္စံုစစ္ေဆးခ်က္ေတြနဲ႕ သဲ့ယူၾကပါတယ္။ လူနာဆုိတာကေတာ့ ျဖစ္လာရင္ ကုန္မွာပဲလုိ႕သေဘာထားၾကတာမုိ႕ ေငြကုန္တာထက္ စိတ္သက္သာရာရေရးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ဆုိင္ကယ္နဲ႕ထိခို္က္မိလုိ႕အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကို ေဆးခန္းျပေပးတာ ေသြးခ်ဳိ၊ ဆီးခ်ဳိ၊ ႏွလံုး၊ ေသြးတုိး၊ စတဲ့ ေရာဂါစံု အကုန္စစ္ပစ္လုိက္တာ တစ္ခါတည္း ၂ေသာင္းခြဲကုန္ပါသတဲ့။ အစမ္းသပ္ခံရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးဟာ ေနာက္ေန႕မွာ ေလးလေလာက္ငုပ္ေနတဲ့ မီးယပ္ေတြ ျပန္ေပၚလာတယ္လုိ႕ ျပသနာရွာတာမုိ႕ ေနာက္ထပ္ေဆးဖုိး ငါးေသာင္းထပ္ကုန္က်ခံရပါသတဲ့။
      ဗုိက္နာနာေနလို႕ ေတာကေနတက္လာတဲ့ ခယ္မေတာ္ကေတာ့ အထူးကုနဲ႕ျပၿပီး အေထြေထြစစ္ေဆးမႈ ခံယူ၊ စီတီစကင္ရုိက္ၿပီး ေနာက္ေန႕အေျဖသိဖုိ႕ ျပန္ခ်ိန္းတာ ဆရာ၀န္ႀကီးေရာက္မလာလုိ႕ ည ၁၀နာရီခြဲထိ ေစာင့္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ေန႕လည္း အဲဒီဆရာ၀န္ႀကီး လာဖုိ႕မေသခ်ာတာမုိ႕ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္နဲ႕သာ အေျဖေတြသိဖုိ႕ျပခဲ့ရပါတယ္။ ညည နာလြန္းလုိ႕မအိပ္ႏုိင္တဲ့သူ႕အတြက္ တစ္မိသားစုလံုး စိတ္ဆင္းရဲၾကရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးနဲ႕ျပထားတာမုိ႕ ဗမာေဆးလည္းမတုိက္ရဲ၊ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္းမသိျဖစ္ၾကရပါတယ္။ အထူးကုေဆးခန္းက စာေရးမေလးလည္း လူနာနဲ႕ ဆရာ၀န္ၾကားမွာ ဗ်ာမ်ားရပါေလတယ္။

      ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဇနီးသည္မိခင္ေလာင္းကိုေတာ့ စစ္ေဆးရံုက အထူးကုနဲ႕အပ္ထားပါတယ္။ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ အလြန္ေကာင္းတယ္လုိ႕ စစ္ေဆးရံုဟာ ခုတစ္ေလာ နာမည္ရေနပါတယ္။ ျပည္သူ႕ေဆးရံုက အရပ္သားဆရာ၀န္မ်ား ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို ယွဥ္ႏုိင္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ခြဲခကေတာ့ တစ္သိန္းေလာက္က်ႏုိင္တယ္လုိ႕ အရင္တက္ဖူးသူမ်ားက ႀကိဳတင္ရွာေဖြထားဖုိ႕ သတိေပးထားေလရဲ႕။ ဇနီးသည္ကေတာ့ စစ္သားဆရာ၀န္ေလးငါးေယာက္က ၀ုိင္းၿပီး ေမြးေပးၾကမယ့္အျဖစ္ကို ႀကိဳေတြးလုိ႕ ရွက္ေနရွာပါတယ္။ ရြာျပန္ၿပီး အရပ္လက္သည္နဲ႕ေမြးမယ္ တကဲကဲလုပ္ေနလုိ႕ က်န္းမာေရးကိစၥပဲ ၊ ရွက္မေနနဲ႕လုိ႕ေျပာထားရပါတယ္။

      ေသခ်ာတာကေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕ ေဆးခန္းေတြနဲ႕ ေဆး၀န္ေဆာင္မႈဟာ ျပသနာမ်ားစြာရွိေနဆဲပါပဲ။

      ကားလုိင္းအသစ္ေတြ တုိးလာလုိ႕ ခရီးသြားရတာအဆင္ေျပသလုိ အထူးကုေဆးခန္းေတြလည္းတုိး၊ လူနာေတြလည္းအဆင္ေျပေစခ်င္ပါတယ္။ ေစတနာနဲ႕ကုသေပးၿပီး သစၥာရွိေဖာက္သည္ေတြ စုမထားႏုိင္ၾကရင္ေတာ့ နာမည္ေကာင္းက်န္မွာမဟုတ္သလုိ ေရရွည္လည္း ၿမဲႏုိင္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဆက္လက္ဖတ္လိုလွ်င္ ....>>